About JinniyComics

posted on 01 Oct 2009 20:31 by kyokazuu

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Episodes Update

 

ตอนที่1(หนาว...หนาว...)

ตอนที่2(วาเลนไทน์)

ตอนที่3(แบล็คเดย์)

ตอนที่4 (ฝนตก)

ตอนที่5 (ฝันดี๊ดี)

ตอนที่6(ปลอกคอ)

ตอนที่7 (คริสต์มาสหมีส้ม)

ตอนที่7.2+7.3 (คริสต์มาสปลาวาฬและกระต่ายบ้า)

ตอนที่8 (วาเลนไทน์ปีต่อมา)

ตอนที่8 (ลัทธิBLของชาวเรา)

Special: วันเกิดนู้บบี้

 

 

แมวอีโม1

แมวอีโม2

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ว่างๆ นั่งทำข้อมูล

พอสังเขปกับการ์ตูนอิ๊อ๊าง



"การ์ตูนอิ๊อ๊าง" หรืออีกชื่อคือ "Jinniy Crazy parodiac" เป็นการ์ตูนที่มิได้มีวัตถุประสงค์จะเขียนเพื่อฝึกฝนฝีมือ  เขียนเอาโล่ห์  หรือเขียนเอาเทคนิคความสวยงามใดๆ

สังเกตจากการตีขอบที่ไม่เป็นระเบียบ การตัดเส้นที่ชุ่ยและไม่รู้จักลบเส้นดินสอให้สะอาด  การใช้ลายมือผีลงยันต์เขียนคำพูดในบอลลูน

สิ่งที่คุณจะคาดหวังได้จากการ์ตูนอิอ๊างนี้จึงไม่ใช่ความสวยงาม  ...แน่นอนว่าไม่ใช่เนื้อเรื่องดีเด่นที่แฝงคติสอนใจน่าติดตาม  จั่วหัวไว้ว่าการ์ตูนอิ๊อ๊างแล้วล่ะก็... ท่านหวังสาระไม่ได้หรอก


อะไรที่ผู้เขียนอยากจะสื่อ?

ผู้เขียนคนนี้ไม่ได้มีความละเอียดอ่อนจะสื่ออะไรเป็นพิเศษเลย  สิ่งที่ผู้เขียนทำก็แค่ดุ่ยเขียนไป ตีช่องๆๆๆ  แล้วที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตัวละครที่จะสื่อทุกอย่างออกมาจากการกระทำของพวกเขา  ส่วนจะทำได้ดีแค่ไหนก็ต้องพึ่งเหล่าพี่น้องร่วมบ้านจินไนแล้วล่ะ

ผู้เขียนอยากจะบอกกับผู้ติดตามการ์ตูนอิอ๊างทุกท่าน และผู้ที่อ่านบลอกนี้ทุกท่านว่า จะไม่ชอบการ์ตูนของฉันก็ไม่เป็นไร  แต่อย่าเกลียดตัวละครบ้านนี้ เพราะพวกเขาคือผู้คนที่ฉันรัก

 

คนเขียนเรื่องนี้ ถือคติ : ไม่ทุ่มฝีมือกับงานเต็มร้อยเพราะกระทบกับความยาวของกระดูกสันหลังค่ะ

"บ้านพักจินไน"คือที่แบบไหน?

(เอาเข้าจริงคนเขียนก็ไม่รู้หรอก 555 ตอบเป็นข้อๆแล้วกัน)
-เป็นบ้านพักขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่โต  แต่อยู่บ้านนอกที่แทบหาเพื่อนบ้านไม่ได้  เพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ที่สุดดันอยู่บนภูเขาหิมะซะงั้น แต่บ้านจินไนอยุ่ในเขตอบอุ่นนะ


-ตัวบ้านไม่ใหญ่  แต่มีเนินเขาอยู่หลังบ้าน มีพื้นที่กว้างขวาง  "เคีย"เจ้าของบ้านได้ทำพื้นที่กว้างหลังบ้านเป็นสนามราวตากผ้าที่กินเนื้อที่ทั้งเนินเขา


-น่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่ง  อวาลอน? บาบิโลน? อิตาลี? ไทย? ตอนนี้ก็ยังเป็นปริศนาต่อไป  ว่าแต่ทำไมตัวละครบ้านอื่นมาหาบ้านนี้กันง่ายจัง....
-ระบบพักอาศัยเป็นแบบเก็บค่าเช่ารายเดือน  ผู้พักอาศัยส่วนมากเป็นพวกหนีออกจากบ้านมา หรือต้องการความสงบ  ไม่ก็ไม่มีที่ไป





รายละเอียดผู้อาศัย

1.เจ้าของบ้าน :เคีย วีดี จินไน  KIA VD Jinniy

-ผู้หญิงที่ขายความทรงจำวัยเด็กอันไม่น่าจดจำของตัวเอง แลกกับการเปลี่ยนสีผมและสีตาถาวรเพื่อซ่อนตัว  แต่เมื่อความทรงจำหายไปหมดแล้ว เธอเลยลืมว่า "ตูจะซ่อนตัวไปทำไมวะ?" เนื่องด้วยผู้ร่วมอุดมการณ์ที่หนีมาพร้อมๆกันอย่างซาคุไม่อยากให้เธอจมอยู่กับนิสัยเครียดๆแบบเดิม เลยเลี้ยงเธอที่ไม่มีความทรงจำหลงเหลือเลยแบบเกรียนๆ  ยัยนี่เลยนิสัยเกรียนเข้าขั้น กวนตีนด้วย


-เป็นคนที่ไม่มีอะไรตายตัว เปลี่ยนใจได้ตลอดเวลา  สับปลับ หน้าเซื่องหน่ายโลก  พูดจาไม่ค่อยจะเหมือนผู้หญิงเท่าไหร่ (หน้าก็ไม่ค่อยเหมือน)


-งานอดิเรกคือเมากัญชาหนีความจริง


-เกลียด"ถั่วดำ"ที่สุด  และชอบคุณหมอที่ชื่อ "เทียนหลง" ที่สุด


-จริงๆแล้วชื่อเดิมของเธอคือ "วีต้า ดีเทสตาบิลิส" แต่เนื่องจากเธอลืมทุกอย่างไปหมด  ซาคุเลยเรียกเธอว่า "เคีย" ที่แปลว่า "สัญญา" ภาษาออโรลอซ บ้านเกิดของเธอ  แต่ก่อนผมสีดำ ตาสีแดง


-ตอนนี้วันๆไม่ค่อยทำอะไร  ชี้โบ๊ชี้เบ๊สั่งงานชาวบ้าน  ตัวเองเล่นน้ำเต้าปูปลา


-เป็นคนที่คิดอะไรได้แปลกไม่เหมือนใคร และไม่มีใครเข้าใจความคิดเธอได้เลย


-เป็นตัวแทนของ "ความบ้าคลั่ง" เธอทำงานพิเศษเป็นนักปราบปีศาจ  และแขนข้างซ้ายของเธอผนึกปีศาจกระต่ายตัวหนึ่งที่ชื่อ "เลิฟ"ไว้อยู่  ถ้าเธอบ้าคลั่ง เลิฟก็จะออกมาเพ่นพ่านแดกหัวคน


-สัตว์ประจำตัวคือกระต่ายบ้า เหมือนแขนปีศาจข้างซ้ายแดกหัวคนได้ของเธอ


-เป็นพ่อ(เรอะ...)ของเกรียนที่ชื่อเร้ด... เป็นมามี๊ของหนูหมอก และเป็นเพื่อนของทุกคนนน (ใครแหวะ ได้ยินนาเฮ้ย)

 

 



2.ผู้ดูแลบ้าน : ซาคุ จินไน Zaku Jinniy

-แต่ก่อนผมสีเทา และเคยมีตาครบสองข้าง  ตาทั้งสองข้างของเขามีความหมายแฝง

ตาขวาคือ"ความเจ็บปวด"
ตาซ้ายคือ"ความหลอกลวง"

แต่ตอนนี้ตาซ้ายถูกควักไปแล้ว และนำไปสร้างเป็นเคียวซาคุ เพน จินไน ในเวลาต่อมา  ซาคุจึงเป็นตัวตนของความเจ็บปวด (ซวย...)


-เนื่องจากทุกคนในบ้านแม่มบ้ากันหมด งานดูแลจัดการทุกอย่างจึงตกอยู่ที่เขา  เรียกได้ว่าเป็นเปอร์มาเน้นต์เบ๊


-เวลาว่างจะหนีความจริงด้วยการกินกาแฟดำ น้ำตาลก้อนเดียว  ครีมเทียมไม่ใส่  อัดคาเฟอีนเข้าท้อง  และอ่านหนังสือพิมพ์  ถ้าเขาเริ่มรับอะไรไม่ได้เขาจะอ่านหนังสือกลับหัวและไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น


-ทุกคนเรียกเขาว่า "ไอ้นู้บ" เพราะมันนู้บบี้มาก นิสัยแหกปากขี้โวยวาย แต่ยอมคน ถ้าพูดดีๆด้วยจะขอร้องอะไรเขาจะช่วยทุกอย่าง  ถึงอย่างนั้นเขามักจะขมวดคิ้วไม่รับแขกตลอดเวลา


-ก่อนจะเปลี่ยนสีผมเพราะการขายความทรงจำของเคีย  เขาเป็นลูกชายของเจ้าผู้ครองแคว้นเซนเทอเรสที่อยู่คนละมิติ  แต่โดนเคียที่ตอนนั้นคือวีต้าหว่านล้อมให้มาด้วย  ตอนนี้เลยอยู่ในฐานะอาชญากรหลบหนี


-ปัจจุบันโดนแมวเผด็จการตัวนึงซื้อไปด้วยบัตรปังย่า555บาท 1ใบ (เคียขายให้) เลยกลายเป็นทาสรักโดนตบจูบข่มเหงจับใส่คอสตูมแปลกๆทุกค่ำคืน (เรอะ...)


-จุดอ่อนอยู่ที่หู (จัดการซะ!)


-สัตว์ประจำตัวคือหมี เพราะมันเป็นหมีกินผึ้ง ขี้บ่น


-มีอาวุธเป็น"รูนเคิร์ส24" กระดาษรูน24แผ่นที่มีรูนไม่ซ้ำกัน ใช้ได้ทีละหลายแผ่น แต่หมดแล้วคือหมดเลย... เขาเลยไม่ค่อยออกไปต่อสู้

 

 

 

  3.ผู้อาศัย:เคียวซาคุ เพน จินไน Kyozaku Pain Jinniy

-ขี้เกียจทำงานบ้านถึงขนาดยอมจ่ายค่าเช่าบ้านดีกว่า


-แต่ก่อนเป็นคนๆเดียวกับซาคุ  แต่เป็นดวงตาข้างซ้ายที่ถูกควักออกมา เขาคือตัวตนของ"ความหลอกลวง"


-ชื่อ Painชื่อกลางของเขา  แทน"ความเจ็บปวด"ที่ถูกแยกทิ้งอย่างถาวร  เขาจึงไม่มีความเจ็บปวดทางกาย  และจริงๆแล้วเขาหวาดกลัวความเจ็บปวดทางใจที่สุด


-ถืออุดมการณ์ว่า "ไม่มีสิ่งใดในโลกที่ผมจะผูกพัน" ที่คิดอย่างนี้เพราะเขาไม่คิดจะเจ็บปวดจากความผูกพันกับสิ่งใดๆนั่นเอง  ลองสถานการณ์จำเป็นดูสิ  ต่อให้เป็นเคียหรือซาคุเขาก็ยิงทิ้งได้อย่างไม่ลังเล


-แต่เสือกโดนปีศาจบางคนตามจีบ....= =" แถมจีบติดด้วย... อุดมการณ์ของเขาเลยตีกับความรู้สึกที่ว่า "หลงรักคนๆนี้เข้าแล้ว" เขาจึงสับสนและหลอกตัวเองไปเรื่อย


-มักจะหลอกลวงคนทั้งโลกด้วยรอยยิ้มน่ารักกกก ที่เคียเห็นแล้วรู้สึกทุกทีว่าน่าบ้องหูมาก


-ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับป๊อกกี้รสกล้วย นั่งๆนอนๆบนโซฟา  เขาติดโซฟามากๆ เอาอะไรมาขุดก็ไม่ลุก  แถมยังไม่นอนบนเตียงซะด้วย  ห้องส่วนตัวของเขาไม่มีเตียงนะ


-ชื่อ "ไอ้น้ำส้ม"คนที่เรียกคนแรกคือซาคุ  เนื่องจาก2ส้มนี่มันทะเลาะกันแล้วด่ากัน  ชื่อ2ชื่อคือไอ้นู้บ กับไอ้น้ำส้ม นี้เลยกลายเป็นฉายากลายๆ

-มีรสนิยมประหลาด งานหลักของเขาคือช่างเทคนิค ดัดแปลงสิ่งของ สร้างแอนดรอยด์ ทำได้สารพัด งานกลางคืนเป็นโฮส  ส่วนงานอดิเรกคือเมากัญชากับเคีย ไม่ก็ระเบิดตึกระเบิดเมืองให้คนตามล่าตัว


-มีพลังเกี่ยวกับการบิดมิติให้บิดเบี้ยว  มีค้อนยักษ์ประจำตัวชื่อ "ลาเบลโรน"ท่อนล่างของค้อนเป็นประแจที่ไหนก็ได้  ใช้บิดตะปู ลูกบิด หรือสิ่งของ ถ้าบิดแล้วสิ่งของบริเวณนั้นจะกลายเป็นกับดักกลชั่วคราว  
อาวุธอีกอย่างคือปืนสั้น เอาไว้ใช้ยิงแม่งเลย ใครที่เขารำคาญเขาสอยไม่เหลือ ส่วนใหญ่แค่โกรธก็ยกปืนจ่อหัวขู่  แต่จริงๆแล้วไม้ตายที่ทำให้เขารอดซะทุกครั้งคือลูกปืนที่ชื่อ "กระสุนตัวตายตัวแทน/Switch" ยิงตัวเองหรือใคร คนนั้นจะสลับที่กับคนที่คิดถึงอยู่  ใช้ไม่ได้ผลกับคนที่ไม่ได้คิดถึงใครเลย  ผู้ที่สลับตัวด้วยจะต้องมีตัวตนอยู่ ยังมีชีวิต และผู้ถูกยิงต้องรู้ข้อมูลส่วนตัวของผู้ที่คิดถึงให้มากพอจะสลับที่กันได้


-สัตว์ประจำตัวคือปลาวาฬ  มันแอ๊บแบ๊ววววว


-เขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับปีศาจหนุ่มคนหนึ่ง จุ๊ๆ...

-เขามีน้องชาย2คนที่ไปเก็บมาจากเมืองอเล็กซานเดรียที่เขาไปวางระเบิดมา (ดันเก็บลูกเจ้าเมืองมาเป็นน้องชาย.... อีกคนเป็นอาชญากร)

 

 

 

 

4.แจ๋ว1 :มารีนอล เมอน่า จินไน Marinal Merna Jinniy
-อดีตหุ่นยนต์วางระบิดที่มาวางระเบิดบ้านจินไน  แต่เหมือนไอ้น้ำส้มจะรู้ทัน  เลยหลอกเข้ามาในบ้านแล้วดัดแปลงโปรแกรมจนทำได้แต่งานบ้าน= ="
-มีใบหน้าที่นิ่งเฉย กระนั้นก็ยังพูดจาหว่านล้อมคนได้หน้าตาย  เป็นหัวหน้ากลุ่มผู้หญิงอยากรู้ ที่เหมือนจะอยากรู้ไปทุกเรื่อง
-เก่งงานบ้านงานละเอียด  แต่ก็ยังสอดรู้เก่งกว่า ...ทำงานพิเศษที่ร้านวอนเดอร์แลนด์


5.แจ๋ว2 :เทีย ลาเนียร์ จินไน Tyr Lanir Jinniy
-เทียนั้นดูเหมือนฝาแฝด แต่ถูกสร้างขึ้นทีหลังมารีนอลนานโข ชื่อกลาง Lanirของเธอมาจาก Ma[rinal]เขียนกลับหลัง
-คนที่สร้างเทียขึ้นมาคือไอ้น้ำส้ม  สร้างขึ้นเพื่อทดลองระบบ เทียจึงมักถูกใช้เป็นหนูทดลองของทุกอย่าง (ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไร)
-หน้าตาของเทียจะดูอารมณ์เสียกว่ามารีนอลนิดหน่อย  ใบหน้าแสดงอารมณ์ได้มากกว่า

6.ผู้อาศัย :เฌอแตม โครวเดน Jet'iame Chrowdane
-ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นคนชาติอะไรกันแน่ แต่รู้ว่าเมืองที่เธอเกิดคือ "ราเดนเบิร์ก" เฌอแตมนั้นหนีออกจากบ้านมาพึ่งบ้านจินไนเพราะความใจดีของไอ้นู้บที่ชวนมาส่งๆแล้วเธอดันมาจริง = ="
-สาเหตุที่เธอหนีมา คุณพ่อของเธอเป็นโรคประสาท คลุ้มคลั่งฆ่าแม่ตาย  แถมยังจับพี่สาวเธอไปขังในโรงงานตุ๊กตาไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน3วันเต็มๆ  พี่สาวของเธอกลัวตุ๊กตาเข้าไส้  แต่เฌอแตมชอบตุ๊กตาที่สุด  ทั้งกระต่าย หมี ปลาวาฬของเคีย ส้ม นู้บ เป็นงานที่เธอเย็บให้ 
-ปกติเป็นเด็กอารมณ์ดี แบ๊วววว รักพวกพ้อง ...แต่เธอชอบอ่านการ์ตูนYเป็นที่สุด... ไม่รู้ใครเอาให้อ่าน  เป็นเด็กเป็นเล็ก อายุแค่12ขวบเองนะ ถึงกระนั้น เธอก็พูดจาไร้เดียงสาเหลือเกิน


7.ผู้อาศัย :ลอเรน เมททาเรีย :Lauren Mettaria
-ชาวโวยานอยด์ เป็นชนเผ่าที่สามารถใช้เวทมนตร์ได้ เธอใช้เวทมนตร์ดำที่ใช้ต่อสู้ ค้นหาสิ่งของ มีพี่ชายคนหนึ่งชื่อซาเรน  เป็นปราชญ์แห่งเวทมนตร์ขาว
-ทำงานเป็นแหล่งข่าว ต้องเดินทางบ่อยๆ กระนั้นก็ยังทู่ซี้อยู่กับผู้หญิงอยากรู้เข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย
-เป็นคนเงียบๆ พูดน้อย ความดันต่ำ เซื่องๆ รู้สึกตัวช้า เหม่อลอย ขาดความอเลิร์ตโดยสิ้นเชิง  แต่มีแฟนไฮเปอร์โคตร...เป็นภูตสายลมตะวันตกแห่งเกรทแซนด์ เป็นม้า ชอบหอบเธอไปโน่นไปนี่บ่อยๆ 

 

 

8.เพื่อนบ้าน : ลีแวร์ เดอ โซเกีย L'hiver de Zokia

-กวีที่แต่งตัวเหมือนตัวตลกใช้เวลาทั้งวันร้องเพลงและแต่งกลอน ที่จริงเขาบอกว่า "ข้าใช้เวลาทั้งวันเพื่อรำลึกความหลังที่หดหู่ในชีวิตเพราะต้องเสียนายท่านอันเป็นที่รักของข้าไปต่างหาก"

...พูดเสร็จเขาพลางปาดน้ำตา= =

-บ้านของลีแวร์เป็นโรงละคร อยู่บนภูเขาหิมะ เหนือบ้านจินไนไปไม่มาก  ไม่มีใครรู้ว่าทำไมอุณหภูมิถึงต่างกันได้ขนาดนี้  หรือเพราะเขาเป็นตัวเรียกหิมะกันแน่ 

-ใครๆก็เรียกเขาว่า "กวีเหมันต์" ชื่อลีแวร์ของเขาแปลว่าฤดูหนาว  และบทกลอนที่รู้จักกันมาที่สุดของเขาก็ชื่อว่า "นิทานเหมันต์"  มีเนื้อหาสองส่วนเชื่อกันว่าบทที่เขาแต่งเป็นตอนที่สอง  ส่วนตอนแรกเป็นผลงานของนายท่านของเขา

-เขามีพลังพิเศษที่เรียกว่า ERASER (ยางลบ= =") จะว่าเป็นเวทมนตร์ก็ไม่ใช่ แต่เขาสามารถลบตัวตนของคนทิ้งไปได้เพียงเอามือสัมผัสหน้าผาก  แต่เขาเกลียดพลังนี้ที่สุด

-ปัจจุบัน(พยายาม)อยู่อย่างโดดเดี่ยวให้เข้าคอนเซ็ป แต่เคียชอบไปป่วนเขาเหลือเกิน ทั้งเวลาที่ลีแวร์ร้องเพลง เคียก็ยังอยากเอนจอย เอากระป๋องไปขว้างบ้านเขาซะงั้น...

-มีพวกพ้องที่ชื่อว่า "สหายแห่งโรงละครลับแล" ประชุมกันเป็นวรรคๆ

 

 

"ใบไม้แห้งแดงส้มปูพรมพื้น

กลับสู่ผืนพสุธาเคยอาศัย

อากาศมืดมัวซัวสลัวไอ

ฤดูหนาวคราวใหม่ได้มาเยือน

 

เย็นอากาศหวาดฤทัยกายสะทก

หิมะตกปกป่าวนาเถื่อน

ยังแต่ดาวพราวสรวงกับดวงเดือน

ที่ย้ำเตือนอาลัยยามไกลนาง

 

แม้ปิดตาเปิดดวงใจปล่อยให้ฝัน

ภาพเหมันต์ยาวเยาว์ยังพราวพร่าง

ยังประโลมแม้ผ่านพ้นจนเลือนราง

เป็นโคมคู่เส้นทางกลางเหมันต์

 

นิทานรักสลักใจให้ย้อนหา

เหมันต์คราวย้ำสัญญาอันแม่นมั่น

นิทานตรึงซึ้งซาบตราบนิรันดร์

แม้เหมันต์จะเปลี่ยนผันสักกี่ครา"

 

                   นิทานเหมันต์

                          ริคาโร่   เกอเช่

 

--บทนี้ แต่งโดยอดีตเจ้านายของลีแวร์เป็นตอนที่พรรณนาถึงความงาม ความรักในฤดูหนาวส่วนของลีแวร์นั้นรำพึงถึงแต่ความเศร้า (ไม่รู้ทำไมคนเศร้าๆอย่างเขาต้องมีเพื่อนบ้านเฮงซวยเป็นบ้านจินไนด้วยนะ 555)

 

"ใบไม้แห้งแดงส้มปูพรมพื้น

กลับสู่ผืนพสุธาเคยอาศัย

อากาศมืดมัวซัวสลัวไอ

ฤดูหนาวคราวใหม่ได้มาเยือน

 

เย็นอากาศหวาดฤทัยกายสะทก

หิมะตกปกป่าวนาเถื่อน

ยังแต่ดาวพราวสรวงกับดวงเดือน

ที่แชเชือนแช่มช้า ณ ราตรี

 

หนาวในจิตอนิจจาข้าสุดเหงา

ผู้คุ้มเกล้าคุ้มชีวาร้างลาหนี

จากไปแล้วแก้วฤทัยจงไปดี

ใจข้านี้ท่านเก็บไว้ไม่ต้องคืน

 

นิทานช้ำน้ำตานองแทบหมองไหม้

เหมันต์คราวยิ่งร้าวใจใครอาจฝืน

นิทานเก่าเล่าย้ำช้ำเกินกลืน

เหมันต์สลายไม่คลายฟื้นคืนสุขเอย"

                    นิทานเหมันต์

                        ลีแวร์ เดอ โซเกีย

 

 

 

 

 

 

 เครดิทๆ พี่Mennez~ เป็นคนแต่งกลอนประกอบส่วนของลีแวร์ให้

ส่วนเราเป็นคนแต่งของริคาโร่ค่ะ....

 

 

 

มีอะไรเพิ่มจะเอามาใส่.....ทำสนองนี๊ดตัวเอง